به گزارش پایگاه تخصصی مسجد حجت الاسلام سیدمحمدمهدی میرباقری در ششمین شب مراسم مناجات شبهای ماه مبارک رمضان در مسجد ارک تهران با اشاره به سعادت انسان در رقم خوردن تقدیر او در شب قدر گفت: تلقی این است که ماه رجب و شعبان مقدمه شب قدر ماست و در شب قدر تقدیری قرار است برای همه رقم بخورد؛ شب قدر برنامه یکساله امام زمان مقدر می شود و ما باید ببینیم که خودمان را مطابق طرح و برنامه امام زمان(عج) قرار داده ایم یا نه؛ قرآن مثل خورشید می ماند و هرروز طلوع نویی را می کند و آن اشعه ای که امروز از خود بروز می دهد غیر از اشعه ای است که دیروز داشت. روشنایی و گرمای امروز غیر از روشنایی و گرمای دیروز است در حالی که یک خورشید بیشتر نیست. و در هرسال منزلتی از قرآن که بناست تنزل پیدا کند و در عالم جاری بشود بوسیله امام علیه السلام در شب قدر رقم میخورد.
وی ادامه داد: شب قدر شبی است که به یک تعبیر برنامه یکساله امام بسته می شود. ما چه کاره ایم؟ ما باید در برنامه حضرت باشیم اما اگر بیرون برنامه حضرت هم باشیم باز هم برایمان تقدیری رقم می خورد یعنی شب قدر همانطور که تقدیر خوبها رقم میخورد تقدیر ابلیس و دستگاه ابلیس هم رقم می خورد و هیچکس بیرون از دایره مقدرات نیست. اما این تقدیر بر مدار امام معصوم(ع) است و درک شب قدر به یک معنا شاید ترجمه اش این است که انسان در برنامه حضرت قرار بگیرد. برنامه ما هماهنگ با برنامه حضرت و نقشه سال ما جزئی از نقشه سال حضرت باشد لذا برنامه ماه رمضان ما باید یک جوری باشد که انسان را در طرح امام زمان(عج) ببرد.
رئیس فرهنگستان عوم اسلامی با اشاره به فرازی از زیارت جامعه کبیره گفت: «و قلبی لکم مسلم و رایی لکم تبع و نصرتی لکم معده حتی یحیی الله تعالی دینه»: در این فراز از زیارت جامعه کبیره، حضرت هادی ترسیم کرده اند که سیر ما با امام معصوم باید چگونه باشد. قلبی لکم مسلم؛ قلب من تسلیم شماست. و رایی لکم تبع؛ و رای من از رای شما تبعیت دارد. و نصرتی لکم معده کمک و نصرت من با همه وجود مهیاست. بنابراین اگر این سه قدم برداشته شد انسان می تواند منتطر آن دورانی باشد که خدای متعال به معصومین وعده داده است که «حتی یحیی الله تعالی دینه». اصلا معنی انتظار همین است. «و یردکم فی ایامه»: یک ایام اللّهی خدای متعال در عالم قرار داده که در این ایام الله شما یک وجوهی دارید؛ معصومین یک رجعتی در ایام الله دارند «و یظهرکم لعدله»: خدای متعال برای اینکه عدل الهی در عالم محقق بشه معصومین را از عالم غیب به عالم ظهور می آورد «و یمکنکم فی ارضه»: خدای متعال به شما در زمین مکنت می دهد تا بوسیله شما عدل در زمین محقق بشود. «فمعکم معکم»: من با شما هستم «لامع غیرکم»: نه با دشمنان شما.
وی افزود: این دو معیت هم شاید معنایش این باشد که یک موقعی آدم در دوره غربت اهل بیت علیهم السلام با آنها نیست اما وقتی پیروز شدند خودش را به صف اهل بیت می رساند مثل آنهایی که پیامبر اکرم را در مکه همراهی نکردند، در مدینه همراهی نکردند و وقتی فتح مکه اتفاق افتاد «یدخلون فی دین الله افواجا» فوج فوج می آیند؛ دین در وجود اینها راسخ نیست یک عده ای اینجور هستند به موسای کلیم وقتی گفته می شود بروید وارد این شهر بشوید و شهر را از دست دشمن بیرون بیاورید می گویند ما با طرح تو همراه نیستیم؛ ما می نشینیم شما بروید شهر را بگیرید و هروقت گرفتید ما می آییم وارد شهر می شویم؛ حضرت بیایند ظهور کنند عالم را فتح کنند ماهم خوش بگذرانیم؟! بعضی دنبال رفاه سرمایه داری در دولت امام زمان(عج) می گردند؛ یک رفاه مارکسیستی در دولت امام زمان(عج). ولی گاهی کسی دنبال دولت امام زمان(عج) است و از قبل از ظهور با او همراه است یعنی همراهی با حضرت از دوران غیبت تا برسد به ظهور. «فمعکم» هم در دوران غیبت هم در دوران ظهور. واتفاقا کسی می تواند در ایام الله در کنار امام و با امام باشد که معیت در دوران غیبت برای او اتفاق افتاده باشد ولی کسی که در دوران غیبت با امام نیست دوران ظهور هم با امام نیست خیلی ها در صفین کنار امیرالمومنین به ظاهر بودند ولی بعد در مقابل حضرت شمشیر کشیدند این معیت نیست.
حجت الاسلام میرباقری افزود: بنابراین ما باید بدانیم که چگونه به همراهی امام برسیم که اصلا ماه رمضان و شب قدر برای همین است. در شب قدر کسی به حقیقت آن شب می رسد که به همراهی امام برسد. طرح و برنامه او در طرح و برنامه امام قرار بگیرد؛ خودش در درون جبهه امام باشد و قوایش هم در محضر امام بکار گرفته شود واصلا انتظار یعنی همین. «قلبی لکم مسلم»: اول قدم در همراهی امام این است که قلب تسلیم امام باشد چون همه قوای ما تابع قلب ماست؛ چرخش دلها و چشم ها در دست اوست ولی چشم انسان تابع دل انسان است. انسان اگر دلش معطوف به دنیا بود چشمش هم جز دنیا هیچ نمی بیند و اگر دل از دنیا بزرگتر شد نتیجه اش این می شود که چشم انسان هم بیش از دنیا را می بیند. آنهایی که دلشان پیش خداست در عالم هم که نگاه می کنند در عالم حضور حق، جلال حق جمال حق و آیات الهی را می بینند و همه عالم برایشان آیات خدا می شود. اما آنهایی که دلشان پیش دنیاست فقط دنیا و ماه و زمین و کیهان و در و دیوار را می بینند و چیزی جز این نمی بینند.
وی ادامه داد: کسانی که دائم الذکر هستند تفکرشان نیز بار می دهد «ویتفکرون فی خلق السماوات والارض» در خلقت آسمانها و زمین که تامل می کنند بهره می برند والّا آنهایی که اهل ذکر نیستند، فکرشان آنها را به جایی نمی رساند. در واقع ذکر، فکر را به بار می نشاند. انسانی که اهل ذکر و انس با خداست هر فکر او برایش هزار آیه می شود. تا وقتی قلب جدای از امام است هرچه جسم ما کنار امام باشد و شمشیر ما کنار امام باشد با امام نیستیم. اولین نقطه معیت با امام این است که قلب انسان قلب مسلم باشد. و خصلت شیعیان اینطور است. حالا قلب مسلم چه قلبی است؟ خدا در قرآن می فرماید: "ان من شیعته لابراهیم اذ جاء ربه بقلب سلیم" یکی از شیعیان حضرت امیر(ع) حضرت ابراهیم هستند. اگر قلب انسان تسلیم امام باشد او شیعه امام است.
سخنرانی مراسم مناجات شبهای ماه مبارک رمضان مسجد ارک در توضیح معنا و چیستی قلب سلیم گفت: قلب سلیم قلبی است که صاحب یقین است؛ قلبی که صاحب اخلاص در محبت است. اگر فردی به یقین نرسیده است و شک دارد، او داری قلب سالمی نیست و نمی تواند جزو شیعیان امام باشد. اگر قلبی شرک داشته باشد و ردپای غیر خدا در آن باشد نیز دارای قلب سلیم نیست. قلبی قلب سلیم است که هم به مقام نورانیت و یقین رسیده و هم به مقام اخلاص در محبت رسیده که حضرت ابراهیم هردوی اینها را داشت. هم خلیل بود و اخلاص در محبت داشت یعنی به امر خدا به درون آتش رفت و هم صاحب یقین بود. اگر کسی به مقام اخلاص در محبت رسید این صاحب مقام یقین است و صاحب قلب یقین است و این دو یعنی هم رسیدن به مقام یقین و هم اخلاص در محبت، هردو در پرتو اهل بیت(ع) نصیب انسان می شود.
حجت الاسلام میرباقری با تشریح ترازوی سنجش عقل انسان و قیاس آن با ترازوی سنجش امام گفت: حالا اگر قلبی تسلیم امام نبود این قلب برای خودش ترازو دارد و شروع می کند برای خودش وزن کردن. بعنوان مثال ما یک جمله ای را که می خواهیم بگوییم ترازو می کنیم که بگوییم یا نه. برای دوستی یا همسرگیری یا تجارت یا هرچیز دیگری ترازو می کنیم که فلان عمل را انجام دهیم یا نه. این ترازو که در قلب انسان است با آن مسائل و زشت و زیباها و سود و زیان ها را ترازو می کنیم. حالا اگر این ترازو از معصوم مستقل شد راه را عوض خواهد کرد.
رئیس فرهنگستان علوم اسلامی افزود: اینکه در روایت داریم علی(ع) میزان الاعمال یعنی همین. یعنی اگر ترازوی ما در آن نور ولایت امیرالمومنین(ع) بود همه چیز را وقتی می خواهیم وزن کنیم در جاذبه ولایت حضرت هست. لذا روز قیامت همه چیز را با ولایت حضرت وزن می کنند علی قسیم النار والجنه؛ اگر قلب تسلیم شد، ترازوی انسان نیز تسلیم امام می شود.؛ پس قدم اول این است که انسان قلبش تسلیم باشد یعنی در توجه به امام صاحب یقین شده باشد؛ صاحب اخلاص در محبت شده باشد. انسانی که در قلبش یقین و اخلاص نسبت امام نباشد چطور می تواند در خدمت امام باشد؟ منی که ترازوی وجودم را مستقل از امیرالمومنین(ع) وزن می کنم یک جایی با حضرت فاصله می گیرم. مگر در صفین این اتفاق نیفتاد؟ ترازو کردند گفتند امیرالمومنین(ع) کافر شده! وقتی من امیرالمومنین(ع) را در ترازوی خودم می گذارم، من می شوم مومن و امیرالمومنین(ع) می شود کافر. ما با چه چیزی حضرت امیر را ترازو می کنیم با عبادتمان با فهممان؟! کسی که همه حقایق عالم در وجود اوست کسی که کلمه عدل و حکمت است و همه حقایق در وجود اوست ما با چه چیزی او را وزن می کنیم؟! ما برای اینکه بتوانیم درست ترازو کنیم باید تسلیم امام باشیم.
وی در پایان تاکید کرد: اگر این قلب آنجایی که پای حب و بغض، به میان می آید دنباله رو امام نشد دروغ می گوید من دنبال امام هستم؛ مگر سیدالشهدا را در ترازوی خودشان نگذاشتند؟ بعضی گفتند نروید بعضی هم گفتند حضرت خودکشی کرده است! بنابراین رای انسان، عقل انسان و انتخاب انسان باید تبعیت داشته باشد؛ پس اگر طرح زندگی من مطابق با طرح امام نباشد آنجا من با امام نیستم. پا را که از دایره امام بیرون گذاشتم آنجا می شود محیط شیطان؛ وقتی افق ما در افق امام آمد ترازو هایمان عوض نمی شود؛ بنابراین اگر کسی این دو خصوصیت را داشت: «قلبی لکم مسلم» و «رایی لکم تبع»، آنوقت همه زندگی، امکانات و توانایی اش را به سمت امام گسیل می کند و این می شود انتظار و این انسان منتظر است.