به گزارش روزنامه صبا، حبیب‌اله کاسه‌ساز، بین عموم مردم به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم سینمایی «اخراجی ها» شناخته شده است، به مناسبت روز جهانی مسجد، با وی درباره ارتباط مردم با مساجد و کم توجهی سینما و سینماگران به سینما صحبت کردیم که وی با صراحت تمام پاسخ خیلی از سوالات را داد.
این تهیه‌کننده معتقد است که مسئولان فرهنگی باید برای پرداخت و حضور سناریوها در مساجد تسهیلات معنوی و مادی را در اختیار فیلمسازان قرار دهند تا این خلا هرچه سریع‌تر پر شود و قصه‌های سینما بیشتر رنگ و بوی مسجد را به خودش بگیرد، متن گفت‌وگو با وی به شرح ذیل است.
چرا حضور مساجد از نظر کارکرد محتوایی و تصویری در سینما کم رنگ است؟
علت این مسئله را باید از فیلمسازان جویا شد، شاید این موضوع از کم لطفی و کم کاری آنها نشات گرفته است، علت وقوع این کم‌کاری به مسئولان فرهنگی ارتباطی ندارد، سناریو باید با کلیدواژه و محوریت مسجد از سوی فیلمنامه‌نویسان نگاشته شود تا خروجی آن را تماشا کنیم که متاسفانه در حال حاضر شاهد این اتفاق نیستم.
چرا سینما به مسجد به‌عنوان یک سوژه نگاه نمی‌کند؟
اگر بخواهیم خیلی کارشناسانه به این مسئله نگاه کنیم باید ساعت‌ها در این خصوص صحبت کنیم چراکه دست روی موضوع پیچیده و حساسی گذاشته‌ایم ولی مشخصا در این رابطه باید قصه‌‌ای با محوریت مسجد به تحریر درآید یا باید ابتدا به تمام خدمات و منویات که مساجد به افراد ارائه می‌دهد، توجه شود، سپس در این راه تالیف نمایشی هم گام برداشت.
مسئولان فرهنگی به‌ویژه سازمان سینمایی و بنیاد فارابی که بخشی از هزینه‌های آثار دفاع مقدسی و.. را تقبل می‌کنند، می‌توانند در این راه گام بردارند. برای فیلمسازان و نویسندگان ایجاد انگیزه کنند تا آنها برای تولید آثار نمایشی در خصوص مسجد شوق و انگیزه پیدا کنند، البته باید موضوعاتی که در ارتباط با ساخت اثر نمایشی مدنظر است به فیلمسازان ارائه شود تا بر اساس آن سناریو بنویسند.
همان‌طور که فارابی به حمایت از آثار دفاع مقدس و دیگر ارزش‌ها می‌پردازد در این مسئله هم باید ورود پیدا کند زیرا در این موضوع کم‌کاری صورت گرفته است.
سبک زندگی مردم در گذشته و تا حدودی امروز به مساجد پیوند خورده است در حالی که این اتفاق را به‌صورت محدود و آن را فقط در تلویزیون می‌بینیم. چرا؟
همین چند شب قبل به یکی از مساجد برای سخنرانی دعوت شده بودم که خوشبختانه حدود پانصد نوجوان در این مسجد گوش به سخنرانی اینجانب داده بودند، پس این مسئله حرف شما را نقض می‌کند و حضور مردم در مساجد همچنان پررنگ است، حداقل این سوال شما در ارتباط با حضور من در مساجد مختلف صدق پیدا نمی‌کند.
چرا ظرفیت مسجد در حد اعزام نیرو به زمان جنگ تحمیلی خلاصه می‌شود. آیا مسجد توان تصویری دیگری ندارد؟
علت وقوع این اتفاق را باید در جایی دیگر جست‌وجو کرد چرا که مسجد همواره از جذابیت‌های بصری فوق‌العاده زیادی بهره می‌برده است، همین جذابیتی که عنوان کردم به‌راحتی به تصویر فیلمسازان می‌تواند زینت مذهبی و نورانی دهد.
اگر نکته‌ای را که در سوال شما مطرح شد بخواهیم ریشه‌یابی کنیم باید به عدم توجه فیلمسازان و نویسندگان به دیگر شاخص‌های مساجد اشاره کنیم که مطمئنا در این مسئله ضعف وجود دارد. این ضعف به‌راحتی قابل ترمیم است زیرا تمام مردم ما در مساجد در سال‌های کودکی رشد پیدا کردند و به جاذبه‌های مسجد آشنا هستند. پس همان‌طور که اعلام کردم باید به جاذبه‌های مساجد بیشتر توجه کرد زیرا مساجد دریایی از جاذبه‌های تصویری و نمایشی را در بنا و معماری خود جای داده‌اند.
ارائه مفاهیم اعتقادی در سینما چقدر با مسجد پیوند خورده است؟
متاسفانه شاید این مسئله به‌ندرت دیده شده باشد ولی باید بستر این پیوندخوردگی مهیا شود تا زمانی که مسئولان و خط‌دهندگان فرهنگی به این مسئله توجه نکنند، متاسفانه این رویه ادامه خواهد یافت. باید متر و معیار این ارزش‌ها مشخص شود و بر پایه آن محصول فرهنگی به بازار ارائه کرد.
چقدر می‌توان در پخش و نمایش عمومی فیلم‌ها روی ظرفیت مسجد حساب کرد؟
خیلی؛ به این دلیل که اگر به تاریخ گذشته و حالمان نگاه کنیم، متوجه بروز اتفاق و رویداهای مهم در مساجد می‌شویم زیرا تمام مسئولان نظام برای اعلام مواضع خود در هر مبحث با هر رویکردی تریبون مساجد را انتخاب می‌کنند، این مسئله از گذشته تا به امروز همواره جاری بوده است.
در حال حاضر می‌بینیم که به خیلی از رخدادهای ورزشی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی در مساجد پرداخته می‌شود، پس آثار نمایشی به‌راحتی هرچه تمام‌تر می‌توانند به سمت این مسئله گام بردارند. همچنین از ظرفیت حسینیه‌ها هم می‌توانند استفاده کنند.
مساجد از دیرباز در ایران محوریت تعاملات فرهنگی بوده‌اند در حالی که این روزها این اتفاق کم‌رنگ شده است. دلیلش چیست؟
اصلا چنین مسئله‌ای را قبول ندارم، همچنان مساجد بهترین و مهترین بستر برای رشد مباحث فرهنگی است و حتی پایگاه‌های بسیجی که در آن دایر شده است هم در راستا همین مسئله است.
ولی حالا این‌که از بیرون بخواهیم به این مسئله بخواهیم نگاه کنیم و بگوییم که مساجد خالی از عبادت‌کننده و ترویج تئوری‌های فرهنگی است؛ این کم‌لطفی است. من به مساجد زیادی مراجعه کرده‌ام و شاهد کوشش و سخت‌کوشی جوانان و بزرگان مساجد بوده‌ام ولی حالا اگر به نسبت گذشته این رویه مقداری کم‌رنگ‌تر شده است، باید علت را در نکته دیگری جست‌وجو کرد.